Paradoks İnsanın aklına en çok takılan sorulardan biri: Cehennemde nasıl yanacağız?
Bedenimiz öldüğünde, derimizi böcekler yer, etimiz toprağa karışır, kemiklerimiz binlerce yıl boyunca toprak altında kalır. Bu, hepimiz tarafından gözlerimizle gözlemlediğimiz bir gerçektir.. Bu durumda, ortada beden yoksa ne yanacak? Ruh denilen şeyin nasıl yanacağı, ateşi nasıl hissedeceği muamma. Rüyamızda yandığımızda bile sıcaklığı hissetmiyorsak, ölümden sonra toprağın altında kemiklerimiz kalmışsa hissetmenin bir anlamı var mı?
Bu noktada cehennem fikri bir hakikat olmaktan çok bir korkutma aracı gibi duruyor. Binlerce yıl boyunca krallar, din adamları, iktidar sahipleri halkı sindirmek için korkulara başvurdu. Çünkü korkan insan boyun eğer. Ölüm sonrası azap da, dünyada itaati sağlamak için en etkili silahlardan biri oldu. “Yanarım” korkusuyla, insanlar yaşarken susmayı, sorgulamamayı öğrendi.
Ama bir yandan da insanın içinde şu istek hep vardır: Keşke cehennem gerçekten olsaydı! Çünkü kötülük yapan, zulmeden, haksızlık eden insanların yanmasını görmek bir adalet duygusunu tatmin ederdi. Dünyada hesap veremeyenler orada cezasını çekseydi, belki içimiz biraz soğurdu.
Gerçek şu ki, cehennemin varlığına dair somut hiçbir kanıt yok. Toprak, böcek, kemik… Hepsi bize şunu gösteriyor: ölüm, yaşamın doğal bir sonu. Öldükten sonra devam eden bir şey olduğunu inanmaya gerek yok. Ama “cehennem” fikri, insanların zihninde hala bir terbiye mekanizması olarak dolaşıyor. Belki de yanacak olan ateş değil, insanın vicdanıdır. Çünkü yaşarken yaptığımız kötülüklerin hesabını en sert şekilde biz kendi içimizde veririz. Bu da dinlerde bir çelişki yaratır ki, günahın affolması, günahların işlenmesine zemin hazırlamasıdır.
O yüzden asıl soru şudur: Cehennem yalan mı? Belki öyledir ama kötülük yapanların yanmadığı bir dünyada, yalan bile olsa insanlar hala o ateşe ihtiyaç duyuyor.
